DEPRESSIE SERIES: Verdriet en agressie gaan hand in hand

Ik vraag me al een poosje af waarom ik zo agressief ben. Mijn vader is overleden, mijn tante is overleden. En ik dacht altijd dat ik dan helemaal in elkaar zou storten. Je ziet het wel in film’s.. zo’n vrouw die dan op haar knieën zakt en de zeespiegels meteen een meter doet stijgen. Zo zou ik ook zijn. Dat ik dan een vreselijke “NEEEEEEEEEEEEEE!” Zou gillen terwijl de camera dan uit zoemt en om mij heen de hele wereld zou vergaan. Een beetje 2012 meets Bambie. 

Maar de werkelijkheid is dat ik zelden echt heel verdrietig ben. En er zijn wel avonden dat ik moet huilen, maar na een paar tranen moet ik echt deprimerende muziek aan zetten om de waterlanders eruit te laten komen. Dat is dan een voordeel aan HSPer zijn, want ik kan enorm geprikkeld raken door externe factoren. En verdrietige muziek helpt mij om verdrietig te worden. En dan kan ik ineens de zeespiegel met, op z’n minst een paar centimeters doen stijgen.

Nee, meestal ben ik gewoon boos. En ik snapte niet zo goed waar die boosheid vandaan komt. Anders dan in de film, waar een actrice na tien minuten dramatisch begint te janken en de rest van de film niet meer op houd. Nee, ik ben meer de “bad guy” die in het begin van de film een liefelijke family man is, en zich gaandeweg ontpopt in een terrorist die de launchcodes van het Amerikaanse kernwapen arsenaal steelt en de wereld dreigt te vernietigen. Zo voel ik me ook. Er zijn dagen dat ik zo enorm boos ben, dat ik tegenwoordig snap waar terroristen hun motivatie vandaan halen. LET OP: ik keur het niet goed! Moord is nooit goed. Maar ik begrijp inmiddels wel hoe boosheid een brandstof kan zijn voor het plegen van afschuwelijke daden. 

Ik ben daarmee naar de huisarts gegaan. Ik heb tegen de huisarts gezegd dat we echt snel actie moeten ondernemen omdat ik steeds vaker op een punt kom waarbij ik de veiligheid van mijn omgeving niet langer kan garanderen.  En nu kan ik nog thuis blijven. We werken allemaal thuis, dus ik kan genoeg “faken” zodat mensen mij nog aardig vinden. Ook al zou ik die mensen het liefst hun nek om willen draaien. Gewoon omdat ze ademen. En ik WÉÉT dat dat geen rationele gedachtes zijn. Ik WÉÉT dat andere mensen niet schuldig zijn aan hoe ik me voel. Gevoelens zijn van jou. Die zijn zo persoonlijk, anderen kunnen daar niks aan doen. Het zou dus ook oneerlijk zijn als anderen daar de gevolgen van moeten dragen.

Oneerlijkheid. DÁT woord ligt aan de kern van mijn “probleem”. Oneerlijkheid is iets waar veel mensen moeite mee hebben. Voor HSPers komt dat vaak nog iets harder aan, zoals alles eigenlijk. En oneerlijkheid is ook precies dat gene wat mijn woede drijft. Maar tussen die woede en die oneerlijkheid die de kern vormt, ligt ook nog een depressie. En zoals ik eerder al geblogd heb zuigt die depressie alle energie op. Die sombere, negatieve gedachtes die zoveel energie weg vreten dat ik “geen puf” meer heb om aan die boosheid te werken. En daardoor blijf ik rond draaien in een cirkeltje van woede en verdriet en wanhoop tot ik uiteindelijk zo verbitterd en wanhopig ben dat het volgende “terroristische drama” een feit is. 

Maar nee, zo ben ik niet. Ik ben van nature een sociale, zachtaardige en vriendelijke jongeman die iedereen het beste van de wereld gunt. Als ik kon zou ik armoede en religie met een toverspreuk van de wereld verbannen, omdat ik geloof dat deze twee aan de grondslag liggen van alles wat er verrot is aan deze maatschappij. Maar goed die armoede en religie zijn voor een volgend artikel, voor nu is het belangrijk te weten dat ik van nature geen terrorist ben die de hele wereld wil vernietigen. En dus heb ik mijn huisarts gebeld. In een moment van “helderheid” waarin ik even niet overschaduwd werd door verdriet en woede heb ik ergens de kracht gevonden om de professionals te bereiken en te zeggen “STOP! Nu kan ik het niet langer alleen. Nu heb ik hulp nodig voor het te laat is”. 

Gelukkig voor mij heb ik een huisarts die geen betweter is, maar die oprecht luistert, en in haar advies ook mee weegt wat ik zelf denk en wil. Ik prijs me gelukkig met een huisarts die telkens vraagt “en wat denk je zelf?” IN plaats van bij voorbaat al met een oplossing komt waar ik eigenlijk helemaal niks aan heb. En als HSP zijn een gift is, dan is een van de redenen daarvoor wel dat ik zelf donders goed weet wat er mis is. Ik voel instinctief al aan waar de dingen fout gaan lopen, en wat ik nodig heb om dit op te lossen. Alleen lukt het mij niet langer om dit zelf voor elkaar te krijgen. “Phycisian heel thei self” is een Amerikaanse uitdrukking die ik in het verleden nog wel eens gebruikt heb, maar waar ik nu even niks mee kan.

En dus ga ik in therapie. Omdat een boksbal soms niet meer helpt. De ontbossing van park Sonsbeek is het resultaat van mijn gehak en gemep tegen weerloze bomen die aan mijn tornado van woede niet konden ontsnappen. Omdat de tools die ik van huis uit mee gekregen heb, nooit gemaakt zijn voor zo’n enorme berg aan emoties dat ik (bij wijze van spreken) een diamant op zou kunnen lossen in het pure vergif wat zulke emoties door je lichaam pompen. (Diamant is het hardste stof dat we op aarde hebben). Ik ben weer begonnen met de antidepressiva, om mijn energie niveau een boost te geven. Om “puf” te kweken om met mijn eigen demonen te gaan worstelen. “De duivel” die zich kenbaar maakt in de vorm van die enorme woede die ontstaan is door wat ik ervaar als onrecht. Onrecht in de vorm van de dood van mijn vader en mijn tante, waaruit verdriet en verlies ontstaat die een prima voedingsbodem is voor alles wat negatief is. En als het goed is zou de wereld dan de komende maanden weer met Jan kennis maken. Die leuke, sociale jonge vent die iedereen al het goeds wenst dat de wereld te bieden heeft.

En waarom deel ik dit, waarom zet ik dit op het grote internet voor iedereen om zijn eigen vooroordelen op tafel te gooien en te zeggen “OMG! Die vent is gestoord!” Omdat dat precies is wat we doen bij iedereen die we niet begrijpen. Omdat elke gevaarlijke terrorist ooit een klein kind was dat zorgeloos in de zandbak speelde en droomde van een toekomst als dokter of astronaut. Omdat verlies en depressie een mens doen lijden. En als we niet luisteren naar de signalen, en niet handelen naar die emoties, dan kan dit onzichtbare lijden een voedingsbodem worden voor zoveel woede en agressie, dat je vanzelf in een hele donkere en kille wereld gaat leven. Een wereld waarin je zo ondergedompeld word in vergif, dat het “ineens” logisch lijkt om de hele mensheid te willen vernietigen. 

Er zijn zat terroristen en criminelen die hun handelen doen uit een misplaatst gevoel van superieurheid. Van opvoeding en grootheidwaanzin. Die groep valt meestal niet zo makkelijk te helpen. Maar we zien op TV steeds vaker “verwarde” mensen die agressieve daden plegen die achteraf prima voorkomen hadden kunnen worden. Mensen die, als je inzoomt op de verhalen achter de nieuws items, kampen met langdurige depressies. Gewone mensen zoals jij en ik, die zo lang in stilte lijden, dat ze onderdompeld in dat vergif waar ik het over had, uiteindelijk niets anders meer kunnen dan in hun laatste wanhopige daad onschuldige mensen mee slepen in hun verdoemenis.

 

Want zoals de titel al zegt.. Verdriet en agressie gaan hand in hand.