DEPRESSIE SERIES: Moe zijn hoort er ook bij.

Als je mij een jaar geleden zou zeggen dat ik dagen lang in dezelfde kleding zou lopen, en een week lang mijn tanden niet zou poetsen, zou ik je uitlachen en je voor gek verklaren.

Ooit was ik zo iemand, trots op wie ik was. Altijd netjes gekleed. Haartjes piekfijn in model, tandjes fris en fruitig. Ik maakte me druk over de dingen die je zelfs niet kon zien. Mijn sokken matchte met mijn overhemd, en mijn boxershort matchte met mijn T-Shirt. Mocht ik onverhoopt in het ziekenhuis belanden, dan konden ze in elk geval zeggen “Die Jan! Heeft aan alles gedacht!”

Maar die tijd is niet meer.. Inmiddels poets ik niet meer dagelijks mijn tanden, hoopt de berg vuile was zich hoger op dan de Mount Everest, en ook mijn onderbroeken hebben betere tijden gekent. Je zou kunnen zeggen “hij verslonst”. En ik zou er geen enkel weerwoord op kunnen verzinnen. En hoe het komt? Nouja, ik kamp met depressies.

Moe word je er van. Er zijn soms van die dagen dat ik wakker word en denk “pfff.. moet ik nog opstaan ook”. Maar tegelijk denk ik dan “pfff.. blijven liggen ben ik ook te moe voor.” Het klinkt raar, maar in dat wereldje van mij is alles raar. Ze zeggen wel eens “je moet leuke dingen gaan doen! Daar knap je vast en zeker van op!” Ja, dat zal ongetwijfeld. Maar als ik al te moe ben om uit bed te komen, ben ik natuurlijk ook te moe om leuke dingen te doen. Daarnaast kampen we met een wereldwijde pandemie waardoor leuke dingen doen ook makkelijker gezegd dan gedaan is.

Het liefst zou ik op een onbewoond eiland willen wonen, voorlopig. Veel depressieve mensen dragen twee hoeden. Onder het ene hoedje is alles koek en ei. Onder het andere hoedje valt alles uit elkaar. Het ene hoedje draag je overdags, het andere draag je savonds. Een beetje alsof je van je werkkleding in je pyama stapt. En dat hoedje voor overdags kost heel veel moeite. Dat slurpt alle energie op, en zo blijft er dus niks meer over om wat leuks te gaan doen.

Niemand wil eigenlijk horen dat je depressief bent. Mensen vragen wel “hoe gaat het met je” maar eigenlijk bedoelen ze “ik wil alleen maar horen dat het goed gaat.” Ik heb wel eens geprobeert om te zeggen hoe het echt met me gaat. Mensen voelen zich al snel ongemakkelijk en weten dan niet hoe snel ze een excuus moeten verzinnen om iets anders te gaan doen. Ik snap dat wel.. vrienden, familie, allemaal geweldige mensen. Ik prijs me gelukkig met zoveel mensen die hun best doen. Maar de werkelijkheid is dat deze mensen helemaal niet uitgerust zijn om ondersteuning te bieden aan iemand met depressieve klachten. Net zoals ik niet weet wat ik moet zeggen als mijn buurman verteld dat de koppacking van zijn auto stuk is. Ik zou niet weten waar ik kijken moest!

Op zo’n onbewoond eiland he, daar hoef je niks te faken. Daar kan ik gewoon in huilen uit barsten wanneer ik dat wil. Daar hoef ik niks onder een laag puin te verstoppen tot ik thuis ben. Daar kan ik gewoon uren gaan staan schreeuwen, en janken, en vloeken. Alles wat in “de maatschappij” niet kan. Want laten we eerlijk wezen, wie zit daar op te wachten?

Een voordeel heeft Corona wel! Want nu we met zn allen veel meer thuis zijn, hoef ik stukken minder te faken! En zo zijn er zelfs momenten dat ik bruis van energie! Al duren ze maar kort ;-)

 

 

BELANGRIJK: Ik ben geen expert. ik blog vanuit mijn beleving en mijn ervaringen. Zoek bij klachten altijd advies van je huisarts of de praktijkondersteunende GGZ medewerker. Heb je zelfmoordgedachtes, aarzel niet en bel meteen 113! De wereld is heel mooi, geen mens kan gemist worden.