Ziezo, duidelijker kan ik het niet zeggen. En hoewel ik mijn politieke mening doorgaans voor mezelf houd, kan ik nu toch weinig anders dan mijn gal spugen. En dat doe ik dan ook.

In mei verloor ik mijn vader, op een heel onverwacht moment. Het was ook het moment waarop de Corona pandemie op zijn eerste hoogtepunt was. Als familie werden wij geconfronteerd met strenge doch begrijpelijke maatregelen. In die laatste twee weken van mijn vader’s leven heb ik hem niet elke dag kunnen zien. Door regelgeving mocht er per dag maar een iemand bij, en moesten mijn moeder, broertje en ik dus afwisselen. Mijn familie heeft hem helemaal niet meer kunnen zien. Geen knuffel kunnen geven, geen afscheid mogen nemen. Want zo waren de Corona regels, dat je geliefde ligt te sterven was geen goed excuus.

Iedereen zegt het. Omdat het hoort, omdat het zo is.. “het verdriet slijt” “straks denk je aan de leuke momenten” dat soort gezegdes!

En misschien is het ook wel zo. Geen idee, ik verlies nu pas voor het eerst een ouder. Maar wat ik wel weet, is dat de dood van mijn vader een obstakel is waar ik (zonder hulp) misschien niet over heen kom.

Het is een gezegde die ik al vaak gehoord heb. Voor alles is een eerste keer. Het is wijsheid dat staat als een huis, een waarheid waar niemand omheen kan. Het begint op het moment dat je geboren word. Je eerste teug adem, je eerste schreeuw, zelf weet je er natuurlijk helemaal niks van, maar je ouders zullen het over het algemeen nooit vergeten. Althans, volgens mijn moeder zal ze het herinneren zolang ze leeft. Ze vergeet alles langer dan tien minuten geleden, (beetje over gedramatiseerd voor het verhaal natuurlijk) maar hey! DÁT zal ze nooit vergeten.

Als HSPer hen ik het er maar zwaar mee. Op 1 mei heb ik mijn vader verloren. Een zware klus voor iedereen om te klaren.

Maar als Hoog Sensitief Schaapje (HSS) schijn ik er nog eens extra last van te hebben. Wij schijnen dat dieper te voelen. Nouja diep gaat het wel ja! Maar niet diep op de manier zoals mensen denken. Men verwacht dat ik een intens verdriet voel om het veel te vroege overlijden van mijn “pappie” zoals ik hem liefkozend noemde.

De reguliere zorgverleners worden volop - en terecht - geprezen voor hun inzet. Maar er is een grote groep zorgverleners die nu nog onzichtbaarder is dan anders, de mantelzorger!

Ook voor hen zijn deze dagen enorm zwaar, misschien nog wel zwaarder dan normaal! Ik weet waar ik over praat. Ik heb twee zwakbegaafde ouders waarvan er een met een alcoholverslaving en de ander met depressies kampt. En juist nu mis ik de dagen dat ik gewoon naar kantoor kon en me even op mijn werk kon storten. Juist nu mis ik het schouderklopje die andere zorgverleners volop krijgen! Thuis zitten betekend nog meer geconfronteerd worden met de moeilijke (en soms ondankbare) situatie waarvoor vele mantelzorgers niet voor gekozen hebben!

Pagina 2 van 2