Het treurige verhaal van Drako

Laat ik meteen heel duidelijk zijn. Ik hou van mijn kleine heksje. Ik zou haar nooit meer kwijt kunnen en de eerste die haar met een verkeerde vinger aanraakt vreet ik op met huid en haar!

Maar de werkelijkheid is dat ik Drako eigenlijk niet zou moeten hebben. Mijn kleine schaduw komt van een broodfokker, en ik heb geholpen die praktijken in stand te houden. Iets waar ik als HSPer soms wakker van kan liggen, omdat geen enkel fatsoenlijk mens zou willen meewerken aan deze praktijken. En waarom ik het wel deed? Ik tuimelde er met open ogen in. Zo slim als ik ben, en zo zeker als ik wist dat ik nooit een broodfok hondje zou nemen, zo gerafineerd zijn de broodfokkers die je op Marktplaats tegen komt.

Toen ik in 2017 na een paar rampjaren in de IT te horen kreeg dat ik weg moest bij mijn werkgever was voor mij heel duidelijk wat ik moest doen. Ik zou sowieso een jaar vrij nemen en had dus mijn handen vrij voor een lang gekoesterde droom, een Beagle! Een droom die begon toen ik 12 was (dat was in 1993) en op de hogere school een leraar dierverzorging kreeg die een Beagle had. Hazel hete ze, en wat een geweldige Beagle! Eigenwijs, brutaal, maar zo trouw, als een schaduw volgde ze mijn leraar. Waar hij ook ging daar was Hazel. In de kippenschuur of de lerarenkamer, en ook in de kantine kon Hazel op alle aandacht van de wereld rekenen. Ik was verliefd. En ik wist zeker, als ik later groot ben neem ik een Beagle.

Gelukkig kwam im eerst nog mijn kruising bordercollie Sheila tegen. Goeie goden wat was ik verdrietig toen ik haar in moest laten slapen. Ik riep altijd dat ik hoopte dat ik mijn hond dood in de mand zou vinden, maar achteraf ben ik blij dat dat niet gebeurd is. Alle pijn en tranen te spijt, tot Sheila haar laatste adem uit blies was ik kalm genoeg om haar in mijn armen te houden en te kunnen troosten. Die laatste momenten van haar lange leven dat zo slecht begon, kon ik in elk geval voor zorgen dat ze niet alleen was. En ik voelde dat ze wist dat het goed was. Ze likte me nog een keer over mijn wang, en even leek het alsof we samen een gevoel deelde. Een gevoel van kalmte en acceptatie, en toen was ze weg. Het deed me zo enorm veel pijn. Ik kon me niet voorstellen ooit nog van een andere hond te kunnen houden.

Als HSPer heb ik een bijna spirituele connectie met de natuurlijke wereld. Het is wat het is, geen verborgen agenda’s, geen hypocrizie, geen leugens. De natuur is niet goed of slecht, het is. Zelfs als kind wist ik al dat ik een andere band met de natuur had dan de mensen om mij heen. Ik was altijd in de weer met plantjes en diertjes. Mijn eerste herinnering is van een poster op de kleuterschool, en toen wist ik al wat ik later wilde worden. Bloemist! En hoewel ik er op de hogere school achter kwam dat dit toch echt niks voor mij was, die band met de natuur ben ik nooit kwijt geraakt. Die liefde voor dieren was er altijd. Zelfs toen ik mijn trouwe maatje na 21 jaar in moest laten slapen. En toen ik wist dat ik thuis zou komen te zitten, wist ik instinctief wat ik nodig had, een Beagle.

Op Marktplaats kwam ik een advertentie tegen  van een gezin dat “per ongeluk” een nestje Beagles had, de foto’s zagen er goed uit, de tekst sprak me aan. Ik besloot de mensen een bericht te sturen met een aantal vragen, tenslotte wilde ik geen broodfok hondje. Ik vroeg of ze misschien een foto van de ouders hadden, en of ze me wat meer konden vertellen. Het was ook de enige advertentie die deze mensen hadden. De rating was laag maarja dat is normaal als je slechts eenmalig een advertentie plaatst op MP, daar was ik niet bezorgd om. Ik kreeg een foto van de ouders, en een uitnodiging voor een kop koffie, als het niet klikte kon ik altijd nog met lege handen huiswaards keren. Er werden nummers uitgewisseld en ik werd geduldig en vriendelijk te woord gestaan door de dame des huizes.

Tijdens een rondreis in Hongarije was hun vrouwtjes Beagle loops geworden en bevallen van negen pups. Mamma Beagle zat lekker in haar mandje in de hoek van de woonkamer terwijl ik de Beagle zat te aaien die als eerste naar mij toe was gekomen. Ze werd ter plekke nog gewogen om te kijken of ze echt wel weg mocht, en ik kreeg een zelfgemaakte puppy pakket mee met een kleine zelf geprinte handleiding over puppy training, een zak koekjes en natuurlijk wat informatie over de voeding etc. Ik wist zeker dat dit geen broodfokkers waren! Zoveel liefde over de puppy’s. Ze vroegen zelfs waar ik woonde en of ik bos in de buurt had etc. Ik wist heel zeker dat een echte broodfokker daar niet naar zo vragen. Die wilde gewoon de puppy’s verkopen en klaar. Deze puppy’s zaten niet in veel te kleine kooitjes, waren niet ziek en niet bang. Er stond zelfs een camper voor de deur!

Pas toen ik lid werd van een Beagle pagina op Facebook, en zag hoeveel tijd goede fokkers steken in het koppelen van puppy’s aan nieuwe eigenaren begon bij mij te dagen dat ik er misschien toch ingetuint was. Ik.. die doorgaans heel goed is in lichaamstaal, in lezen wat een ander niet zegt. Het was ondenkbaar dat ik niet door zou hebben dat ik met een broodfokker in gesprek was. Werkelijk niets van de hele situatie kwam overeen met mijn beeld van een broodfokker, maar ik had nooit bedacht dat broodfokkers ook met hun tijd mee gaan. Puppy’s worden masaal in Hongarije “gekweekt” en vervolgens verscheept naar omringende landen. Iets wat voor mij totaal niet logisch leek, want waarom zou je zoveel moeite doen (transport) als je ze hier in NL ook gewoon kan fokken? Dus ik vond het heel plausibel dat er een ongelukje was gebeurd in Hongarije. Dat die puppy’s massaal in kratten in kampers naar Nederland worden verscheept kwam niet in me op. Ik dacht dat we dat alleen met Kippen en Varkens deden. Ik snap nog steeds niet helemaal precies hoe zoiets nou gaat, en misschien is dat maar goed ook. Het is al erg genoeg dat ik er uberhaubt ben ingetrapt, ik probeer maar niet wakker te liggen van de hele ellendige wereld van het broodfokken.

En toch.. toch ben ik deze mensen dankbaar. Drako is een echte Beagle. Net zo brutaal, eigenwijs en loyaal als Hazel. En hoe fantastisch ik de Beagle van mijn leraar ook vond, Drako is zoveel meer geweldig. Ze heeft me door een aantal hele diepe dalen geholpen, en ik heb voor het eerst in mijn leven met eigen ogen gezien hoe een hond verdrietig kan zijn als een dierbare overlijd. Mijn vader, die doorgaans stoicijns en afstandelijk kon reageren op onze huisdieren. Zelfs zijn humeur verbeterde met zichtbare stappen als Drako binnen kwam en op de bank sprong. Om vervolgens luidkeels om aandacht van “opa” te vragen. En de eerste maanden na de dood van mijn vader was ook Drako verdrietig. Het is fijn om samen te kunnen treuren. Gedeelde smart is halve smart enzo. Ik zou niet weten wat ik zonder Drako gedaan zou hebben, misschien wel hele dagen in bed blijven liggen zwelgen in zelfmedelijden. Maar dankzij mijn geweldige kleine heks sta ik elke dag op, en gaan we de dag met plezier tegemoet!

 

Maar eigenlijk zou ik Drako niet moeten hebben..