Depressief zijn.. Je kan maar beter mank lopen!

Ik heb het al eens eerder geroepen, en ik blijf het roepen. Op de een of andere manier blijft het mensen verbazen als ik zeg dat ik al jaren aan depressies lijd. "Goh, dat had ik nooit gedacht" en "zo zie je er helemaal niet uit" staan in de top vijf van antwoorden. Ik denk dan altijd, hoe ziet een depressief iemand er dan wel uit? Moet ik met een fles alcohol dronken op een bankje in het park onder een krantje slapen? Moet ik langs het spoor lopen in veel te zwarte kleding? 

Het is zondermeer waar dat je het aan sommige mensen beter kunt zien dan anderen. Een van mijn vriendinnen ziet er steevast uit alsof ze elk moment uit elkaar kan vallen van ellende. Ik daarintegen.. Ik zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. (leuk nummer trouwens.. niets voor mij.) Niets anders dan elk ander zou je denken. Daarnaast pieker ik me suf, lig ik hele nachten mezelf af te vragen waarom ik uberhaubt leef, en denk ik meerdere malen per dag dat de wereld beter af is zonder mij. 

Want zie je, de kenmerken van depressies kunnen per mens, en ja zelfs per depressie verschillen. Hoewel ik ze nu denk ik wel allemaal gehad hebt, blijft het elke keer gissen of ik depressief ben, of stiekem toch gewoon een tijdelijk dipje heb. Overdags merk je er meestal niets aan. Ik kan gewoon om alle grapjes lachen (hoewel dat meestal ernstig gefaked is!) en ik loop echt niet elke tien minuten met een tissue heel melodramatisch over de gang te paraderen. Nee, je zou kunnen zeggen dat ik eigenlijk best wel normaal functioneer. Maar wanneer kom ik dan in de problemen? Dat ontstaat meestal s'avonds, als ik alleen op de bank lig. Aanleiding is doorgaans de enorme bureaucratie waar je hier in NL tegenaan moet vechten. Als het hele huis stil is.. dan kan ik mijn eigen gedachtes het beste horen. Dan komt die grote zwarte hond naast me liggen die dan haarfijn uit gaat leggen waarom het leven nutteloos is. We gaan allemaal dood, dus waarom zou je elke dag weer die strijd aan gaan met "de wereld"? Daarnaast ben ik altijd de enige met "problem X" dus why bother. Zo onstaan depressieve gedachtes dus. En hoe vaker je die gedachtes hebt, hoe dieper je depressie, hoe lastiger het is om er weer uit te komen. 

We hebben allemaal wel eens een dipje, dat is normaal. Het moet regenen voor je de zon kunt waarderen ofzo (bullshit natuurlijk!) Ook ik heb dat. Meestal klim je er na een poosje wel weer uit. Je jankt effe lekker bij een of andere rom-com waarin op typisch Amerikaanse theatrale wijze die ene eeuwig zoekende dame toch nog de man van haar dromen vind. Je vreet een flink stuk chocoladetaart achterover en hoopt maar dat niemand door de ramen gluurt, of je gaat heerlijk zitten soppen in een hete stomige naar lavendel ruikende heet bad. Meestal werkt dat. Voor mij soms ook. Het is die keren dat het niet werkt dat ik goed moet gaan nadenken over wat de gevolg stappen zijn. 

Tot overmaat van ramp heb ik ook mijn genen niet echt mee. Een genetisch cadeautje van mijn familie waardoor ik ze soms niet allemaal op een rijtje heb. Meestal heet dat prettig gestoord, behalve s'avonds op de bank. Dan begint het allemaal weer te malen en te stormen. En alsof de ramp ansich nog niet compleet is, word je dan ook nog geconfronteerd met de onbegrip van mensen. Als ik vertel dat ik 20 uur per week werk kijken ze je aan alsof je een luie steuntrekker bent die in de staatskas graait. Maar nee, je krijgt het er niet in bij mensen dat ik na een werkdag van 4 uur gewoon eerst een uur naar bed moet, omdat moeheid ook een van die typische kenmerken is waar depressieve mensen last van hebben. Alles wat jou energie kost, kost mij waarschijnlijk drie keer zoveel. Kun je nagaan als jij s'ochtends al moeite hebt om je bed uit te komen.. Eerder ging ik keihard tegen mezelf in. Geheel volgens de geldende maatschappelijke mening vond ik dat een jonge, goddelijke (al zeg ik het zelf) vent van bijna 40 niet elke dag een middagdutje zou moeten doen. komaan en wees een vent enzo. Op dit moment denk ik er iets makkelijker over, als ik moe ben dan ga ik slapen. Wat een ander daarvan vind maak ik me eigenlijk niet meer zo druk om.

Je kan maar beter mank lopen, dan zien mensen dat er iets is, en snappen ze het allemaal wel. Als er tussen de oren iets verkeerds zit dan ben je al gauw een aansteller. 

(0 Stemmen)

Jan Jacobs

Bevlogen. Gaat geen uitdaging uit de weg. Kiest niet altijd de makkelijkste route. HSPer. Natuur freak. Apple fanaat.

Snelle links

Contact Info

Een berichtje:

Berichtjes krijgen vind ik altijd leuk! Schroom dus niet en reageer gerust op mijn blog posts, of stuur een mailtje via het contact formulier op deze website :)