Depressief zijn, een nieuwetijds ziekte?

Grappig woord eigenlijk, nieuwetijdsziekte.. beetje net als nieuwetijdskinderen. Het klinkt allemaal wat zweverig, maar toch denk ik dat er een kern van waarheid zit in die termen.

Wat betekend de term nieuwetijdsziekte voor mij?? Ik denk dat er duidelijk een verschil is tussen het leven van vroeger, en het leven van nu. Ik herinner me nog de dagen waarop we familie bezochten, en gezellig met de buren weg gingen, leuk voor ons als kinderen, maar zeker ook voor de volwassenen! Tegenwoordig lijkt het er allemaal bij in de schieten, we zijn allemaal te gehaast want we moten, moeten, moeten! En dat komt omdat we ook allemaal zoveel willen! Onze huizen moeten groot, groter, grootst en onze autos moeten duur, duurder duurst. Gevolg is dat we 80 uur per week moeten werken, bij voorkeur iedereen, en in de weekenden moeten we er dan ook het huishouden nog in persen. Het gevolg? Onze hersenen bijven maar malen en we komen niet meer tot rust.

Laat dit een poosje door pruttelen en mensen eindigen op de bank met een burnout of een depressie. En vooral dat laatste ben ik dan wel weer een expert in. Ik ben al jaren mantelzorger, en daarnaast moet ik ook nog werken. 2 fulltime banen is 80 uur. Het gevolg? Ik heb geen tijd meer voor mezelf, en zie daar, ik zit op de bank met een depressie.

Inmiddels heb ik de afgelopen maanden een aantal processen in gang gezet om wat gas terug te nemen. Ik wil weer terug naar mijn roots. In plaats van regelen, regelen, regelen wil ik me weer bezig houden met creatief zijn. Terug naar de natuur, en tijd voor mezelf. Maarja, dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan!

De werkelijkheid is dat ik eerst op de bodem moest belanden, voor ik bij mezelf dacht “Okay, dit kan zo niet langer!”